مدتی است که شب ها و گاهی صبح زود پس از نماز، در منزل، کتاب «قواعد فقه در بخش حقوق عمومی» اثر عباسعلی عمید زنجانی را مطالعه می کنم که در نوع خودش کتاب بسیار خوشآیندی است. دیروز، از کتابفروشی پل سرخ، کتاب «تاریخ مختصر تئوری حقوقی در غرب» اثر جان کِلی، ترجمه محمد راسخ را هم خریدم و شب در منزل شروع کردم به خواندنش؛ ترجمه بسیار زیبا و روان این کتاب بگونه ای است که ناخودآگاه خواننده را با خود می کشاند؛ بطوریکه همین دیشب حدود پنجاه صفحه اش را خواندم. در فرصتی دیگر شاید به این دو کتاب بیشتر بپردازم. در کنار این ها، کتاب زیبا و جذاب «نشانه شناسی رسانه ها» اثر «مارسل دانسی»، استاد ایتالیایی تبار نشانه شناسی در دانشگاه تورنتو کانادا را می خوانم که گودرز میرانی و بهزاد دوران به زبانی شیرین، ترجمه کرده اند. امروز صبح زود، در صفحه هفتاد و یک این کتاب، این جملات توجهم را جلب کرد: «معنای تلویحی، قدرتمند است؛ زیرا احساسات و اداراکات درباره چیزها را بر می انگیزد. همانگونه که فیلسوف امریکایی، سوزان لنگر(1948) استدلال می کرد، اشکال هنری تاثیرگذارند؛ زیرا ما احساس می کنیم که آن ها چیزهای زیادی دارند که به ما بگویند بسیار فراتر از آنچه در ابتدا و به ظاهر انتقال می دهند. پیام های رسانه ای نیز قدرتمند هستند؛ زیرا به صورت احساسی به آنها واکنش نشان می دهیم.»

یکی از بحث های محوری و تقریبا دایمی که ما با همکاران در تلویزیون داریم، همین بحث پردازش موضوعات و مسائل و رویدادها بصورت صریح یا تلویحی و مستقیم یا غیر مستقیم است. همه طرفدار پردازش غیر مستقیم و تلویحی هستند. اما آیا پردازش تلویحی و غیر مستقیم همواره ممکن است؟ یا بهتر است بگویم آیا همواره لازم است که پردازش های رسانه ای غیر مستقیم و تلویحی باشند؟ و مهم تر از همه برنامه سازان و رسانه گران ما چقدر با فنون پردازش تلویحی آشنایی دارند؟ در کتاب نشانه شناسی رسانه ها به برخی فنون در این زمینه اشاره شده است. شاید در فرصتی دیگر ...

نوشته شده در پنجشنبه بیستم بهمن 1390ساعت 10:43 توسط محمد رحمتی| |